FEATURED VIDEO:
FEATURED ARTICLE:
U susretu ovogodišnjem KotorArtu, kada će na svečanom otvaranju sa svojim kolegama nastupiti i sam direktor festivala, pijanista Ratimir Martinović, ali i bard srpskog glumišta Petar Kralj, zanimljivo je otkriti još jednu dimenziju bez koje ovaj festival ne bi imao takav značaj kakav danas ima. Pored samih umetnika, koji iz redova auditorijuma čine sam festival, za egzistenciju samog festivala “odgovorni” su uglavnom organizatori.
VEČE SOLO PJESAMA NA KOTORARTU
Sjaj Dive Soprano
Nastupom britanskih umjetnika, sopranistkinje Alison Bjučenon i pijaniste Judžina Estija, KotorArt je otvorio nove puteve u svojoj koncepciji. Naime, nije riječ o centralizovanom nastupu pjevača uz klavirsku pratnju, nego o tome ko, šta i kako pjeva. U prepunoj sali crkve sv. Duha, sedmog avgusta na zadovoljstvo sviju prisutnih, ovacije su nastajale gotovo nakon svakog izvedenog djela, aplauzi su bili tik uz poslednji ton, zbog čega je pijanisti obično bila uskraćivana prilika da završnim taktom privede kompoziciju kraju.
Elem, razlozi za reakciju publike bili su brojni. Ljubavna poezija izvedenih solo pjesama bila je polazna tačka od koje je sopranistkinja Alison Bjučenon kretala u živo ozvučavanje pjesama Riharda Štrausa, Morisa Ravela, Manuela de Falje, a potom Lenara, Koplanda, Geršvina i niza aranžmana muzike gospelske tradicije. U duhu velikih umjetnica, između Monserat Kabalje i Nine Simon, naša sopranistkinja je neisceniranim pokretima počela i završila svoj nastup, simulirajući svijet opere-mjuzikla-kabarea-meditativnih prostora. Međutim, negde iz sredine nastupa ostaće upamćeni momenti koji su ovaj muzički događaj učinili nesvakidašnjim. Naime, sopranistkinja se nije zadržala samo na iskazivanju sopstvenih doživljaja erotične poezije, nego je i zaplesala na sceni s gospodinom iz prvog reda. Naravno, kako zbog same interpretacije, prirodno vatrenog temperamenta, tako i zbog sjaja koji je dolazilo od srebrno-blještećih cipela, preko šljokica sa haljine do samog nakita, „gospodin izabrani“ prošao je neopažen. Ali, ne samo on! Da li baš zbog svega pomenutog ili zbog sjaja duhovnog i sjajeva materijalnih, koji su krasili umetnicu kao sve vrijeme dominantnu figuru na sceni, pijanista je ostao manje primetnim.
Precizna intonacija, masivnost volumena bili su svegda prisutni u interpretaciji Alison Bjučenon. Ipak, u drugom dijelu koncerta, kada su izvedene kompozicije s odzvucima iz zadimljenih francusko-američkih džez barova, sopranistkinja je pokazala svoje najbolje kvalitete. Poslednji blok pjesama bio je i dalje u znaku ljubavi, ali ovog puta one prema bogu. Gospel, kroz glasovno oblikovanje melodičnih aranžmana, doneo je ne samo trenutke ličnih i sitnih zadovoljstava, nego i jednu nadu u iskrenu i bezuslovnu ljubav. A da u to ubedi mogla je (tada) jedino ona – Alison Bjučenon!
Boris Marković