FEATURED VIDEO:
FEATURED ARTICLE:
U susretu ovogodišnjem KotorArtu, kada će na svečanom otvaranju sa svojim kolegama nastupiti i sam direktor festivala, pijanista Ratimir Martinović, ali i bard srpskog glumišta Petar Kralj, zanimljivo je otkriti još jednu dimenziju bez koje ovaj festival ne bi imao takav značaj kakav danas ima. Pored samih umetnika, koji iz redova auditorijuma čine sam festival, za egzistenciju samog festivala “odgovorni” su uglavnom organizatori.
KOTORART DECI – KOSTIMIRANI KONCERTI
Bajka kao instrument muzičkih saznanja
Nakon nastupa baletske trupe „Croatia“ i benda „Banda od muzike“, čime je na KotorArtu zakoračeno u svijet igre i tradicionalne muzike, koncerti novosadske pijanistkinje Marine Milić Apostolović otvorili su vrata jednog drugačijeg svijeta – svijeta dečije mašte, fantazije i igre.
Pijanistkinja je svoj projekat, pod nazivom „Kostimirani interaktivni koncerti za djecu“, originalno postavljen još 2001. godine u Londonu, predstavila četiri puta u večernjim satima na Pjaci crkve Sv. Jovana i u Sali crkve Sv. Duha, tokom dva dana, 30. i 31. jula.
Ovaj jedinstven prizor, koji bi se žanrovski teško mogao svrstati u standardne i poznate forme umjetničkog prikazivanja, nalazi se negde između muzičkog koncerta i pozorišne predstave. Tako je animatorka interaktivnim pristupom potstakla najmlađu publiku na učešće u jednom „školskom času“, gde su djeca, ona na sceni i ona u publici, bila aktivna ne samo u komunikaciji, nego i plesu i sviranju na klaviru. U centar dešavanja postavljena je Snežana, glavna junakinja istoimene bajke. Ulogu Snežane uzela je sama animatorka Marina Milić Apostolović, dok su uloge Snežane u samim scenama iz bajke tumačila djeca. I dok se fabula bajke razvijala kroz uvođenje novih likova, od vještice do patuljaka i princa, naizmenično su tekle priče o kompozitorima – Šopenu, Betovenu, Prokofjevu i Rahmanjinovu. Muzika pomenutih autora, koju je izvodila sama pijanistkinja, bila je praćena određenim scenama iz bajke. Tako je stvorena mogućnost da djeca muziku zapamte, ali pre svega da je dožive uz pomoć vanmuzičkih asocijacija. Kompozicije koje su izvedene u celini ili fragmentarno, poput „Etide u a-molu“ Frederika Šopena, „Marša patuljaka“ Edvarda Griga, „Preludijuma u cis-molu“ Sergeja Rahmanjinova, „Za Elizu“ Ludviga van Betovena, veoma vešto su uklopljene u sadržaj i pojedine scene iz bajke. Na taj način su kognitivni i edukativni aspekt muzičko-scenskog događaja došli u prvi plan, a djeca, kroz njima poznatu priču i kostimirane likove, usvojila znanja iz oblasti muzičke kulture.
Usmerena pažnja publike na svaki detalj ovog muzičko-scenskog događaja rezultat je pristupa pijanistkinje Marine Milić Apostolović, zbog čega je i svaka od ponuđenih „predstava“ bila drugačija, oblikovana u trenutku nastajanja.
Boris Marković