FEATURED VIDEO:
FEATURED ARTICLE:
U susretu ovogodišnjem KotorArtu, kada će na svečanom otvaranju sa svojim kolegama nastupiti i sam direktor festivala, pijanista Ratimir Martinović, ali i bard srpskog glumišta Petar Kralj, zanimljivo je otkriti još jednu dimenziju bez koje ovaj festival ne bi imao takav značaj kakav danas ima. Pored samih umetnika, koji iz redova auditorijuma čine sam festival, za egzistenciju samog festivala “odgovorni” su uglavnom organizatori.
PRVI OVOGODIŠNJI PROJEKAT KAMERNOG ORKESTRA KOTORARTA
Publici na dar
Nakon uspešne realizacije dva projekta na prošlogodišnjem KotorArtu, od čega je zvuk čuvenog „Adađa“Samjuela Barbera ostao duboko urezan u prostoru monumentalnog Bogorodičinog hrama u Prčnju, Kamerni orkestar KotorArta održao je svoj prvi koncert na ovogodišnjem festivalu. Čast da sarađuje s mladim umjetnicima, čiji je intendant violončelistkinja Timea Kalmar, pripala je američkom dirigentu Mičelu Klajdu. Tako je prvi koncert, na kome su izvedena dela ruskih kompozitora, održan u prepunoj sali crkve Sv. Duha 26. jula.
U jednom otvorenom pristupu publici, dirigent je predstavio svako delo u kratkim crtama, stavljajući se više u ulogu vodiča neupućenih kroz muziku, nego li samog tumača muzike. Nakon korektnog izvođenja prve kompozicije („Andante cantabile“ Petra Čajkovskog), bez čega bi koncert u celini bio verovatno znatno efektniji, usledile su „Varijacije na temu Čajkovskog“ Antona Arenskog, kada je orkestar vrlo precizno diferencirao dinamička i agogička rešenja kompozitora kroz čitavu paletu orekstarskih boja.
Ipak, u centru ovog muzičkog događaja bila su dva djela Dmitrija Šostakoviča – „Kamerna simfonija“ i „Koncert za klavir, trubu i gudački orkestar“. Oba, ni malo jednostavna, posebno ako se ima u vidu da orkestar po sastavu nije „stalni“ – izvedena su na visokom izvođačkom nivou. Svi ključni elementi prvopomenutog djela, posebno citatnost kojom se kompozitor služio, interpretirani su smisleno, čime je muzika Šostakoviča prikazana kao uvijek aktuelna i svevremena. Jedan od vrlo važnih indikatora pripremljenosti orkestra bila je veoma dobra komunikacija među samim članovima orkestra, ali i njih i mladog koncertmajstora Dušana Birača. Zbog toga se verovatno i sam maestro lagodno osećao, te je apstrahovao elementarne dirigentske pokrete u cilju očuvanja jedinstva, te se bavio samom muzikom. To je još više došlo do izražaja tokom „Koncerta za klavir, trubu i orkestar“ br. 1 u kome su učešće uzeli solisti – pijanista Eugen Skovorodnikov i umetnica na trubi Laura Vukobratović. U tom trouglu interpretatora – dakle, orkestar-klavir-truba, najviše je „iskakao“ pijanista Skovorodnikov, koji je svojim intezitetom često nadilazio zvučni prostor samog orkestra. Ne bi se reklo da, s tim u vezi, orkestar nije imao „snage“ – naprotiv, nego da je pijanista na neki način imao potrebu da snagom podcrta svoje viruozne sposobnosti. To je bilo indikativno i u sporom stavu ovog muzičkog djela, gdje je Laura Vukobratović veoma izražajno donosila tematski materijal, koji je u odgovoru soliste bio skoro „premodulisan“.
Nastupom u celini orkestar je svoju „kotorartsku sezonu“ dobro otpočeo, ali i upravo zbog ozbiljnosti i profesionalnosti koju je pokazao, stavio se u red „serioznih“ ansambala, koji su definitivno spremni da pruže „još“, i uvijek više od već čuvenog.
Boris Marković