FEATURED VIDEO:
FEATURED ARTICLE:
U susretu ovogodišnjem KotorArtu, kada će na svečanom otvaranju sa svojim kolegama nastupiti i sam direktor festivala, pijanista Ratimir Martinović, ali i bard srpskog glumišta Petar Kralj, zanimljivo je otkriti još jednu dimenziju bez koje ovaj festival ne bi imao takav značaj kakav danas ima. Pored samih umetnika, koji iz redova auditorijuma čine sam festival, za egzistenciju samog festivala “odgovorni” su uglavnom organizatori.
DUO ITALIJANSKIH UMETNIKA NA KOTORARTU
Ostaci jedne prošlosti
Prvo veče “kotoratskog matinea”, 18. jula bilo je povereno italijanskim umjetnicima, violinisti Silvanu Mineli i pijanistkinji Flaviji Bruneto.
Premda su program činila dela četvorice kompozitora, različitih stilskih orijentacija, umjetnici su koncert u celini učinili prilično koherentnim. Tome je čini se posebno doprineo violinista Minela, koji je svoj scenski statični stav prenosio s djela na djelo, što kao vizuelnom dojmu može i ne mora smetati, ali što je ipak uticalo i na sami auditivni doživljaj. Žar španskih igara iz „Popularne španske svite“ Manuela de Falje, u kojima Minela nije u potpunosti diferencirao suštinski srodne ali karakterno različite folklorne idiome, reverbilno je ostao i u početnim taktovima „Sonate“ Kloda Debisija. Zbog toga su i izostale impresionističke „boje“ tipične za pomenutog kompozitora. I dok je u prvoj kompoziciji pijanistkinja Flavija Bruneto bila diskretna i nenemateljiva u svojoj interpretaciji, puštajući kolegu da dominira i vodi zvuk, u daljem programu pokazivala je veću inicijativu i time, na trenutke, preuzimala funkciju soliste.
Tehnički aspekt oboje umjenika nije izostao, čak je on u interpretaciji srednjovečnog violiniste bio na zavidnom nivou, što je posebno dospelo u prvi plan u „Allegru“, to jest drugom delu Petrasijevog diptiha. I upravo u toj tački umjetnici su se susreli i do kraja koncerta ostali kompatibilni. Imajući u vidu da se govori o violinisti svetskog glasa, čiji vrhunci karijere sežu barem jednu deceniju unazad, „Sonata“ Fransisa Pulanka, francuskog neoklasičara prve polovine XX veka, bila je teren na kome se umjetnik osećao kao kod kuće. Iako nije mnogo ostalo od neoklasicizma u samoj interpretaciji, čini se da je „Sonata“ bila ipak jedna prošla koncepcija. Naravno, ako je to bila smislena postavka Minele, onda može i tako.
Konačno, ako se pojavnost violiniste na sceni shvati kao odjek prevaziđenog i šturog akademizma, interpretacija sama po sebi pokazala je umjetnikovo promišljanje muzičkih djela kojima se predstavio, mada pre iz aspekta tehničke spretnosti, nego same koncepcije muzičkog djela.
Boris Marković